Monthly Archives: October 2013

schatkist 969

schatkist 969
schatkist 969

De grote kist aan het eind van het bed van 969 maakt me blij.

Bij wisseling van de gasten gaat ie altijd weer open. De geur van zeepjes komt me dan als een welkom tegemoet.

Ik leg  het bedlinnen, nee geen dekbedhoezen maar linnengoed zo voelt het namelijk, strak gestreken erin. Keurig gevouwen 4 slagen & goede gestreken plooi erin.
Naast de handdoeken in 3 slagen gevouwen zodat het ingeborduurde logo prachtig uit komt en het lipje keurig naar binnen gevouwen.

Fijn als de kist gevuld is met krakend linnengoed en zachte 969 handdoeken!

Mijn schatkist doe ik weer dicht en leg de warme confortabele handdoeken op de kist voor de gasten die komen, drie in dit geval.

Bij het welopen kijk ik altijd nog een keer over mijn schouder, als traktatie voor mezelf, ja,  hier zou ik zelf ook willen tuiskomen.

welkom voor 3 personen
welkom voor 3 personen
Advertisements

de russen… waar waren we gebleven…

Coat of arms of the Dutch municipality of Rott...
Coat of arms of the Dutch municipality of Rotterdam, South Holland. (Photo credit: Wikipedia)

 

Oh, ja kopje thee. Het was geen Russische thee, daar kan ik me ook niets bij voorstellen… Vodka, lukt me wel.

 

In ieder geval. Ze was binnen en moest naar het congres waar de hele stad met bezoekers mee gevuld was. Zondagochtend zou haar man komen. En die is wel 2 meter zei ze. Of ik hem om 8 uur kon opvangen. Jammer, daar gaat mijn zondagochtend en mijn zaterdagavondfeest in Rotterdam… Niet mopperen, hoort erbij.

 

Met veel hulp en slaaptekort zat ik zondagochtend om 07.00 uur boven een dampend kopje espresso te wachten op gestommel van beneden. Ze moet nog opstaan… Half acht begin ik luidruchtig te lopen, ze moet nu toch echt bijna weg. Ik check mijn mobiel, het scherm laat een sliert van boodschappen zien. Woow, dit is niet goed. Berichten van de avond ervoor toen ik in Rotterdam een oplossing had om op tijd thuis te komen zonder zelf te rijden en dus een wijntje mocht.

 

Mijn lieve gast had zichzelf buitengesloten zaterdagavond. Natuurlijk! De allereerste keer dat ik de stad verlaat terwijl ik gasten heb. Wat een schuldgevoel, lekker op de zondag. Had er direct  iets mee gekund op die dag als ik gelovig was geweest. In ieder geval om 11.00 zou ze weer komen. Ze vond het alleen suf van zichzelf en had het volledig geaccepteerd. Ze was gaan slapen bij een vriendin, geen probleem dan maar even geen congres. Ze bleef me verbazen.

 

Haar man, heel rustig, kwam en vond alles prima als Maria maar blij was. En jawel hoor dat was ze van alle cardiologen van de wereld had haar team de prijs gewonnen! Elke avond uit eten of ik restaurants wist. Ja, weet ik… al mijn bekenden restaurants zijn bezocht. En naar tevredenheid, haars en de uitbaters.

 

Ik was zo trots op haar. Bij het weggaan kijkt ze me aan en zegt; ‘We moeten even zitten’. Prima. ‘Dat doen wij, het is een gebruik, voor het weggaan een minuut samen op de bank zitten om tijd te nemen voor het afscheid.’ Wat een prachtige gewoonte!

 

Zo dan, georganiseerde Maria die zo makkelijk weer loslaat, zit ook weer in mijn hart. Ik ben lekker in de groei, met mijn hart dan.

 

Maria from Russia
Maria from Russia